TREŚĆ ZNACZENIOWA FORMY

Treści znaczeniowej formy cogito Kartezjusz nie definiuje, mimo to formę sum traktuje jako wniosek z tej treści wypływający, o czym świadczy wyraz ergo: ponieważ myślę, więc jest rzeczą oczywistą, że jestem. W istocie ergo jest niepotrzebne. Wniosek o istnieniu podmiotu (subiektu „ja”, ego) tkwi nie w treści czasownika cogito, ale w samej tej formie, tak samo, choć w sposób mniej explicite uchwytny, jak w formie sum. Cogito jest formą 1. osoby czasu teraźniejszego liczby pojedynczej, taką samą jak amo, ambulo, rogo, investigo itp. Podobieństwo wymienio­nych form polega na tym, że końcowy element jest w nich znamieniem funkcji gramatycznej każdej z nich, to znaczy znamieniem relacji tego, kto wymawia lub pisze wyraz cogito, do treści czynności sygnalizowanej przez ten wyraz.

Znalazłeś się tutaj dzięki poniższej frazie kluczowej:

Witaj na moim serwisie! Jestem budowlańcem, na co dzień prowadzę malutką firmę budowlana w małym mieście na południu Polski. Pisanie to moja pasja, dlatego założyłem bloga o tematyce budownictwa, znajdziesz tutaj wiele artykułów dotyczących m.in wyboru odpowiednich materiałów budowlanych. Zapraszam do śledzenia mojego bloga!
Wszelkie prawa zastrzeżone (C)